 | |
| Państwo | Norwegia |
|---|---|
| Rodzaj | jednoizbowy |
| Rok założenia | 1814 |
| Kierownictwo | |
| Przewodniczący Stortingu | Masud Gharahkhani (Partia Pracy) |
| Wiceprzewodniczący Stortingu | Svein Harberg (Høyre) Nils T. Bjørke (Senterpartiet) Morten Wold (Rødt) Kari Henriksen (Partia Pracy) Ingrid Fiskaa (Sosialistisk Venstreparti) |
| Struktura | |
| Liczba członków | 169 |
| Stowarzyszenia polityczne | Rząd (53) Ap (53) Wsparcie (35) Sp (9) SV (9) Rødt (9) MdG (8) Opozycja (81) FrP (47) H (24) KrF (7) V (3) |
| Ordynacja | Ordynacja proporcjonalna |
| Ostatnie wybory | 8 września 2025 |
| Siedziba | |
| Budynek Parlamentu Oslo | |
| Strona internetowa | |
Storting (norw. Stortinget) – jednoizbowy parlament Królestwa Norwegii. Najwyższy organ władzy politycznej w Norwegii, ma władzę ustawodawczą oraz sprawuje kontrolę nad rządem. Wybierany co 4 lata, liczy 169 posłów (do 2005 r. – 165). W ciągu trwania kadencji Storting nie może zostać rozwiązany. Storting jest jednoizbowy. Jednak do 2009 r. na pierwszym posiedzeniu posłowie dzielili się na dwie grupy, pracujące nad projektami ustaw osobno. Były to Lagting (1/4 posłów) oraz Odelsting (3/4 posłów). Podział izby na dwie części został zniesiony 20 lutego 2007[1]. Mandaty przydzielane są według systemu proporcjonalnego.
Historia#edit
Storting po raz pierwszy został powołany w roku 1814, na mocy konstytucji z Eidsvoll, która proklamowała niepodległość Norwegii. Początkowo wybory odbywały się przy dużym cenzusie majątkowym, jednak już w 1833 roku chłopi norwescy zdołali zapewnić sobie w nim większość na kilka lat. Wpływ na to miał przywódca chłopski Ole Gabriel Ueland[2]. Od 1898 posłów do norweskiego parlamentu wybiera się w głosowaniu powszechnym. W 1937 została wprowadzona 4-letnia kadencja parlamentu.
Obecny skład Stortingu#edit
Ostatnie wybory do Stortingu zostały przeprowadzone w Norwegii 8 września 2025. Do parlamentu weszło 9 partii. Partia Arbeiderpartiet zdobyła 53 mandaty i utworzyła gabinet mniejszościowy an czele z Jonasem Gahra Større[3][4].
| Partia | Głosy% | M-ca |
|---|---|---|
| Norweska Partia Pracy (Arbeiderpartiet – Ap) | 28.0 | 53 |
| Partia Postępu (Fremskrittspartiet – Frp) | 23.8 | 47 |
| Norweska Partia Konserwatywna (Høyre – H) | 14.6 | 24 |
| Norweska Socjalistyczna Partia Lewicy (Sosialistisk Venstreparti – SV) | 5.6 | 9 |
| Norweska Partia Centrum (Senterpartiet – SP) | 5.6 | 9 |
| Partia Czerwonych (Rødt) | 5.3 | 9 |
| Partia Zielonych (Miljøpartiet de Grønne – Mdg) | 4.7 | 8 |
| Chrześcijańsko-Demokratyczna Partia Norwegii (Kristelig Folkeparti – KrF) | 4.2 | 7 |
| Norweska Partia Lewicy (Venstre – V) | 3.7 | 3 |
| Razem[4] | 100 | 169 |
Zobacz też#edit
Przypisy#edit
- ^ stortinget.no.
- ^ Cieślak 1978 ↓, s. 43.
- ^ Regjeringen [online], Stortinget.no, 20 września 2021 [dostęp 2021-12-06] (norw.).
- ^ a b Valgresultat [online], Valgresultat.no [dostęp 2025-12-01] (norw. bokmål).
Bibliografia#edit
- Tadeusz Cieślak: Zarys historii najnowszej krajów skandynawskich. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978.
This article is mirrored from “Storting” on Polski Wikipedia, revision 80143468, written by Wikipedia's contributors and licensed CC BY-SA 4.0. Editing it here creates a Quire copy with its own history.
Synced with Wikipedia revision 80143468 · just now